نحوه ارجاع صحیح پایان نامه

نحوه ارجاع صحیح پایان نامه

نحوه ارجاع صحیح پایان نامه ، در نوشتن آکادمیک در تمام سطوح، ارجاع دادن بسیار مهم است. دانستن اینکه چگونه به پایان نامه خود به درستی ارجاع دهید، نه تنها به کار شما پایان علمی لازم برای قبولی می دهد، بلکه از ایده ها و استدلال های شما نیز پشتیبانی می کند تا فردی که آن را علامت گذاری می کند درک روشنی از سطح دانش و تحقیق شما در مورد موضوع داشته باشد.

در این مقاله، ما گهگاه از اصطلاح “ارجاع علمی” استفاده می کنیم – که به سادگی به معنای سبک ارجاع مورد استفاده در دنیای دانشگاهی است.

نحوه ارجاع صحیح پایان نامه
نحوه ارجاع صحیح پایان نامه – تزیسمی

فهرست مطالب

ارجاع علمی چیست؟- نحوه ارجاع صحیح پایان نامه

ارجاع علمی به مجموعه ای از قراردادها اشاره دارد که برای راهنمایی خوانندگان به سمت منابعی که شما در کار خود به آنها استناد کرده اید، نقل قول کرده اید یا از آنها وام گرفته اید.

سبک‌های ارجاع مختلفی وجود دارد (و سه دسته اصلی در زیر مورد بحث قرار می‌گیرند)، اما همه آن‌ها اطلاعات اساسی یکسانی را ارائه می‌کنند تا خواننده را قادر می‌سازد تا منبعی را که در کارتان ذکر کرده‌اید پیدا کند و خودش به آن نگاه کند. :

. نویسنده اثر
. عنوان اثر
. نوع انتشار (به عنوان مثال کل کتاب، فصل کتاب، مقاله مجله، صفحه وب)
. تاریخ انتشار نسخه خاصی از اثری که استفاده می کنید (اگر از نسخه خاصی از یک متن کلاسیک استفاده می کنید، برای خواننده مفیدتر است که بداند نسخه مورد نظر شما در چاپ شده است. مثلاً در سال 2000، نسخه اصلی آن در سال 1818 منتشر شد، اگرچه این اطلاعات گاهی علاوه بر سال نسخه فعلی در کتابشناسی در کروشه مربع ارائه می شود.
. ناشر و محل انتشار
. در صورت امکان، جزئیات اضافی (حجم و شماره شماره، محدوده صفحه) برای فعال کردن خواننده شما برای یافتن منبع خاص

چرا و چه زمانی مراجعه کنم؟- نحوه ارجاع صحیح پایان نامه

پرهیز از سرقت ادبی

اولین دلیلی که اکثر دانشگاه‌ها برای اینکه چرا استناد دقیق بسیار مهم است این است که از شما در برابر اتهام سرقت ادبی محافظت می‌کند. شما باید به هر کار انجام شده توسط دیگران که در کار خود ادغام کرده اید، یک مرجع ارائه دهید. این فقط به نقل قول‌های مستقیم اشاره نمی‌کند، بلکه به نقل‌قول‌ها، داده‌ها و حتی «مکتب‌های فکری» یا شیوه‌های تفکر درباره یک موضوع نیز اشاره دارد.

سرقت ادبی همیشه ناصادقانه نیست – ممکن است شما عمداً کار دیگران را به عنوان کار خود ندهید – اما اگر منبعی را ذکر نکنید که ممکن است بر تفکر شما تأثیر گذاشته باشد، در معرض اتهامات سرقت ادبی هستید.

اگر در مورد اینکه آیا منبعی بر ادعای شما تأثیر گذاشته است یا خیر شک دارید، به آن استناد کنید!

دلایل دیگر

با این حال، فراتر از پوشش خود، چند دلیل دیگر وجود دارد که چرا باید عادات خوب استناد را تمرین کنید. به طور خاص، اینها به پیشرفت شما به عنوان یک محقق و مشارکت شما در ایجاد دانش جمعی مربوط می شود:

. خوانندگان کار شما ممکن است بخواهند مستقیماً با آن درگیر شوند، یا ممکن است به سادگی تفکر آنها را تحریک کند. در هر صورت، متداول است که اطمینان حاصل شود که هر کسی که کار شما را می‌خواند، می‌تواند تأثیرات روی تفکر، داده‌ها و روش‌شناسی شما را به روشی واضح و شفاف ردیابی کند.
. استناد به سایر دانشمندان به طور گسترده به شما کمک می‌کند که استدلال بلاغی ضمنی را بیان کنید که به خوبی خوانده شده‌اید و در مورد موضوع خود مطلع هستید، و اگر آثار علمی معتبری را که تفسیرهای شما را تأیید می‌کند شناسایی و به آنها استناد کنید، احتمالاً خوانندگان با استدلال شما متقاعد خواهند شد.

از چه سیستم مرجعی استفاده کنم؟- نحوه ارجاع صحیح پایان نامه

به طور خلاصه، ممکن است انتخاب زیادی نداشته باشید. اگر خوش شانس باشید، دانشگاه شما به شما این امکان را می‌دهد که بین سبک‌های ارجاع پرانتزی و ارجاع پاورقی (برای رشته‌های هنر یا علوم انسانی) یا سبک‌های پرانتزی و عددی (برای علوم یا علوم اجتماعی) انتخاب کنید.

اگر حق انتخاب دارید، بخش‌های «استفاده» را برای هر نوع ارجاع زیر بخوانید و سؤالات زیر را از خود بپرسید:

. قرار است به چند منبع استناد کنم؟
. آیا از نزدیک با بسیاری از منابع خود درگیر خواهم شد، یا احتمالاً به طور خلاصه و حجمی برای یادداشت روندهای کلی در رشته خود یا در ادبیات، ذکر کنم؟
. آیا از نقل قول مستقیم یا نقل قول استفاده خواهم کرد؟

اگر به اندازه کافی خوش شانس هستید که در سیستم مرجع خود انتخابی دارید، این سؤالات به شما کمک می کند تا بین گزینه های پیش روی خود تصمیم بگیرید.

چگونه منابع خود را به طور مؤثر و پیوسته ارجاع دهم؟- نحوه ارجاع صحیح پایان نامه

سیستماتیک باشد

اگر به یک پایان نامه ارجاع می دهید، احتمالاً ده ها و نه صدها منبع دارید. اگر کتاب‌شناسی خود را چیزی جدا از فرآیند تحقیق و نگارش می‌دانید و قصد دارید آن را تا انتها رها کنید، به خاطر سپردن تک تک منابعی که به آن استناد کرده‌اید و یافتن تمام جزئیات کتاب‌شناختی آن، دست کم کار دلهره‌آوری خواهد بود. شما باید یک روش سیستماتیک برای ردیابی و سازماندهی آثاری که خوانده‌اید و استناد کرده‌اید، هم برای بازیابی بعداً و هم برای استفاده در نقل‌قول‌های درون متنی و کتاب‌شناسی خود ایجاد کنید.

از نرم افزار برای کمک به شما استفاده کنید

راه‌های مختلفی برای انجام این کار وجود دارد: ممکن است ترجیح دهید یک صفحه‌گسترده تنظیم کنید یا فقط در حین تحقیق یادداشت‌های کامل داشته باشید. اما تا حد زیادی کارآمدترین راه برای ذخیره، بازیابی و استناد به منابعی که پیدا می‌کنید – به خصوص اگر با بسیاری از منابع آنلاین و اخیر کار می‌کنید – استفاده از نرم‌افزار مدیریت مرجع است. دانشگاه‌ها اغلب برای بسته‌های تجاری مانند RefWorks و EndNote اشتراک دارند، اما همچنان می‌توانید با بسته نرم‌افزار رایگانی مانند Zotero در زمان زیادی صرفه‌جویی کنید (اگرچه ابزارهای تولید کتاب‌شناسی بسیار پیچیده‌تر و با فرمت‌های استناد بسیار کمتری نسبت به ابزارهای تجاری دارد. ).

بسته‌های نرم‌افزاری مدیریت مرجع معمولاً دارای برخی یا همه ویژگی‌های زیر هستند:

. پایگاه داده ای که می توانید آن را در چندین پوشه سازماندهی کنید (مثلاً یک پوشه در هر فصل) برای منطقی کردن تعداد زیادی از منابع
. مجموعه ای جامع از فیلدهای مربوط به اطلاعاتی که معمولاً توسط سیستم های استنادی مورد نیاز است
. یک یا چند مکانیسم برای تولید خودکار رکوردها (به عنوان مثال، افزونه‌های وب که می‌توانند جزئیات استناد را مستقیماً از صفحات خاصی دریافت کنند؛ جستجوهای DOI که داده‌های استنادی را از وب دانلود می‌کنند؛ توانایی وارد کردن متن یا فایل‌های XML از کل جستجوهای پایگاه داده کتابشناختی)
. افزونه های پردازشگر کلمه (برای Word یا LibreOffice/OpenOffice) که به شما امکان می دهد نقل قول های درون متنی را درج کنید – هم به صورت پاورقی و هم به صورت پرانتزی
. یک یا چند وسیله برای تولید کتاب‌شناسی و فهرست‌های مرجع – معمولاً هم به‌عنوان فهرست متنی مستقیماً از برنامه یا به‌عنوان مجموعه‌ای از فیلدها بر اساس منابع ذکر شده با استفاده از افزونه واژه‌پرداز.

این بسته‌های نرم‌افزاری می‌توانند بسیار کارآمد در زمان صرفه‌جویی کنند و به شما این امکان را می‌دهند که به راحتی فهرست‌بندی، بازیابی و حاشیه‌نویسی منابع را در حین تحقیق انجام دهید، و نقل قول‌ها و حتی کتاب‌شناسی کاملی برای پروژه خود ایجاد کنید.

با این حال، توجه داشته باشید که کتابشناسی های تولید شده به طور خودکار همیشه 100٪ دقیق نیستند. برای مثال، ممکن است مجبور شوید اطلاعاتی را که از دست رفته است، مانند محل انتشار برای سوابق خاص، یا کتاب‌شناسی را برای مطابقت با نیازهای بخش خود، قالب‌بندی کنید.

نحوه ارجاع صحیح پایان نامه
نحوه ارجاع صحیح پایان نامه – تزیسمی

سبک های ارجاع پرانتزی- نحوه ارجاع صحیح پایان نامه

استفاده

سبک‌های ارجاع پرانتزی رایج‌ترین سبک‌های علمی مورد استفاده هستند و در طیف گسترده‌ای از رشته‌های دانشگاهی با قالب‌های متفاوت غالب در زمینه‌های مختلف استفاده می‌شوند.

MLA و شیکاگو تمایل دارند در رشته های هنر و علوم انسانی (به ویژه در آمریکای شمالی) تسلط داشته باشند. APA در علوم اجتماعی بسیار رایج است، در حالی که یکی از انواع مختلف سیستم هاروارد می تواند در هر رشته ای در هر نقطه از جهان ظاهر شود!

سبک های پرانتزی معمولاً بر اساس اقتصاد کار می کنند. آنها به خواننده این امکان را می‌دهند که به سرعت و به راحتی منبعی را در فهرست مرجع در انتهای یک اثر بیابد (در اکثر قالب‌های ارجاع پرانتزی این برچسب “مرجع” یا “آثار ذکر شده” است و فقط شامل منابعی است که مستقیماً در اثر نوشته شده استناد شده است). با حداقل اختلال در جریان نوشتاری که در آن ظاهر می شوند. به دلیل تأکیدشان بر اقتصاد، سبک‌های پرانتزی معمولاً الزام می‌کنند که نام نویسنده را فقط در صورتی که از متن مشخص نباشد، در مرجع پرانتزی قرار دهید. بنابراین، اگر نقل قولی را با «اسمیت می‌گوید که…» معرفی کنید، معمولاً نام اسمیت را چند کلمه بعد در پرانتز تکرار نمی‌کنید.

قالب و ویژگی ها (سیستم های تاریخ نگارنده)

اکثر سیستم های ارجاع پرانتزی از قالب “تاریخ نویسنده” استفاده می کنند. مرجع پرانتزی شامل نام خانوادگی نویسنده و سال انتشار است (یا فقط سال انتشار اگر نام نویسنده از متن مشخص باشد). بنابراین ممکن است برای مثال ببینید؛

محققان اغلب شکایت دارند که “سبک های ارجاع بسیار زیادی وجود دارد که محقق جوان نمی تواند آنها را پیگیری کند”.

یا اسمیت استدلال می کند که “سبک های ارجاع بسیار زیادی وجود دارد که محقق جوان نمی تواند آنها را پیگیری کند”.

سال همیشه اولین اطلاعات بعد از نام نویسنده در فهرست مرجع است که به شما امکان می دهد به سرعت و به راحتی یک مرجع پرانتزی را با یک مدخل کتابشناختی مطابقت دهید. مدخل های تاریخ نویسنده باید همیشه یک شناسه منحصر به فرد برای یک منبع خاص تشکیل دهند – اگر محققی در یک سال معین به طور استثنایی مشغول بوده و چندین مقاله تولید کرده است که در اثر نوشتاری حاضر ذکر شده است، قرارداد این است که به آنها مراجعه شود، هر دو در -متن و در فهرست مرجع، با استفاده از کنوانسیون 2012a، 2012b، و غیره.

قراردادهای ارجاع صفحه بسته به رشته ای که سبک ارجاع به طور کلی در آن استفاده می شود، می تواند از قالبی به قالب دیگر به طور قابل توجهی متفاوت باشد. به عنوان مثال، APA برای استفاده در زمینه های علوم اجتماعی طراحی شده است و مکانیزم داخلی ساده ای برای مشخص کردن شماره صفحه ندارد، زیرا انتظار می رود که اکثر اوقات از آن برای ارجاع به نقل قول ها و خلاصه ها استفاده شود. نسبت به نقل قول های مستقیم هنگام استفاده از APA برای ارائه ارجاع مستقیم شماره صفحه، توصیه می شود که نویسنده و تاریخ در هنگام معرفی استناد درج شود و مرجع صفحه در یک یادداشت پرانتزی جداگانه در انتهای نقل قول ارائه شود.

اسمیت استدلال می کند که “سبک های ارجاع بسیار زیادی وجود دارد که محقق جوان نمی تواند آنها را پیگیری کند”.

“سیستم” هاروارد

هاروارد در میان سیستم‌های تاریخ نگارنده سزاوار ذکر ویژه است: در حالی که به احتمال زیاد دانشگاه شما از هاروارد برای ارجاع حداقل در برخی رشته‌ها استفاده می‌کند، به همان اندازه احتمال دارد که ایده دانشگاه شما در مورد اینکه مرجع هاروارد چگونه به نظر می‌رسد کمی متفاوت از هر یک از همسایگانش باشد. دانشگاه ها. در حالی که سبک های ارجاع مانند شیکاگو و MLA بخشی از راهنماهای سبک دقیق را تشکیل می دهند که قوانین صریح را در مورد بسیاری از جنبه های نگارش علمی (نه فقط ارجاع دادن) ارائه می دهند، هاروارد به سادگی انواع اطلاعاتی را که باید در یک مرجع گنجانده شود و برخی از اصول کلی در مورد قالب بندی تعریف می کند.

تقریباً به تعداد مؤسسات و نشریاتی که از سیستم هاروارد استفاده می‌کنند، تغییرات زیادی وجود دارد، و اگرچه تغییرات به طور کلی بسیار جزئی هستند، مواردی مانند موارد زیر را شامل می‌شوند:

. اینکه آیا نام نویسندگان در فهرست منابع با حروف بزرگ نوشته شده است یا خیر
. آیا “p.” یا فقط از یک عدد در هنگام ارجاع به شماره صفحات استفاده می شود
. اینکه آیا کاما نویسنده و تاریخ را در مرجع پرانتزی جدا می کند
. سازماندهی و قالب بندی عناصر مختلف کتابشناختی

به طور گیج کننده، شما اغلب دانشگاه هایی را پیدا نمی کنید که این تفاوت ها را تایید کنند. تقریباً به راهنمای هر کتابخانه دانشگاهی برای ارجاع مراجعه کنید و ادعا می کند که یک راهنمای معتبر برای سیستم هاروارد ارائه می دهد، نه یک نسخه در میان بسیاری از آنها – این شما هستید که تشخیص دهید کجای دیگر راهنماها یا نرم افزارهای مرجع با آن موافق نیستند.

اگر از نرم افزار مدیریت مرجع برای پیگیری منابع خود و ایجاد کتابشناسی خود استفاده می کنید، باید به این موضوع توجه ویژه ای داشته باشید. اگر آن را طوری تنظیم کنید که یک لیست مرجع در “هاروارد” تولید کند، تقریباً می توانید مطمئن باشید که لیست شما کاملاً با قالب مورد انتظار دانشگاه شما مطابقت ندارد و برای درست کردن آن باید قالب بندی دستی انجام دهید. برخی از مدیران مرجع شامل انواع مختلفی از هاروارد هستند. شما باید اینها را آزمایش کنید و یکی را انتخاب کنید که تا حد امکان به فرمت شما نزدیک شود، اما دوباره خوش شانس خواهید بود که 100٪ مطابقت را پیدا کنید.

فرمت و ویژگی ها (MLA)

MLA یک مورد خاص در میان سیستم های ارجاع پرانتزی است زیرا از تاریخ برای شناسایی آثار استفاده نمی کند. به عنوان مثال، با شناسایی منابع فقط با نام نویسنده و استفاده از حداقل علائم نگارشی در مرجع پرانتزی، حتی مقرون به صرفه تر از سیستم های تاریخ نویسنده است.
محققان اغلب از این شکایت دارند که “سبک های ارجاع بسیار زیادی برای محقق جوان وجود دارد که نمی تواند آنها را پیگیری کند” (اسمیت 6).
در صورتی که یک اثر مکتوب شامل بیش از یک اثر از یک نویسنده واحد باشد، آن اثر با کمترین ارجاع ممکن به عنوان آن مشخص می‌شود.

محققان اغلب از این شکایت دارند که “سبک های ارجاع بسیار زیادی وجود دارد که محقق جوان نمی تواند آنها را پیگیری کند”.

نمونه استفاده

توجه: نمونه منابع استفاده شده در اینجا و در سراسر این پست ساختگی هستند.

در متن:

محققان اغلب از این شکایت می کنند که “سبک های ارجاع بسیار زیادی برای محقق جوان وجود دارد که نمی تواند آنها را پیگیری کند” (اسمیت 2012، 6).

نمونه هایی از سبک های پرانتزی

. شیکاگو (تاریخ نویسنده)
. MLA (انجمن زبان های مدرن)
. هاروارد
. APA (انجمن روانشناسی آمریکا)

سبک های ارجاع پاورقی / پایانی- نحوه ارجاع صحیح پایان نامه

استفاده

سبک های ارجاع پاورقی در موضوعات هنر و علوم انسانی (به ویژه در بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع) رایج است، جایی که نقل قول مستقیم از منابع – اغلب طولانی – رایج است و پاورقی نیز اغلب به عنوان وسیله ای برای افزودن نقل قول های اضافی، زمینه، یا استفاده می شود. شفاف سازی نظرات سبک‌های ارجاع پاورقی تقریباً همیشه شامل شماره‌های صفحه می‌شوند (به استثنای متون ادبی «کلاسیک» که در بسیاری از نسخه‌ها وجود دارند و معمولاً در صورت لزوم با فصل، خط، صحنه یا شماره مصراع ارجاع می‌شوند). این شیوه ارجاع بر این فرض کار می کند که خوانندگان ممکن است بخواهند در حین خواندن منبع نقل قول های خاص را پیدا کنند، احتمالاً برای ایجاد زمینه یا درک بهتر نظریه یا استدلال پشت نقل قول. در یک کتاب یا مقاله مجله ای که به شدت به آن ارجاع داده شده است، دیدن پاورقی های حاوی منابع کتابشناختی و سایر مطالب، نیم صفحه یا بیشتر را به خود اختصاص می دهد!

فرمت و ویژگی ها

عددی با فونت فوق‌نویس (یا به ندرت پرانتز، به‌ویژه برای کارهایی که به صورت آنلاین منتشر می‌شود) در انتهای نقل قول یا ادعا نشان می‌دهد که متن با یک یادداشت تکمیل شده است. در اکثر سبک‌های پاورقی، یادداشت در پایین صفحه‌ای قرار می‌گیرد که شماره متناظر آن در آن ظاهر می‌شود، یا اگر قوانین قالب‌بندی متن نرم‌افزار پردازش کلمه حکم می‌کند که پاورقی صفحه بیش از حد بزرگ شده است، در صفحه مجاور قرار می‌گیرد. قسمت پاورقی معمولاً با یک قاعده افقی جدا می شود تا از بدنه صفحه جدا شود و یادداشت در کنار شماره مربوط به آن پیدا می شود. سبک‌های ارجاع به یادداشت پایانی کمتر رایج – و انواع سبک‌های پاورقی که توسط بخش‌ها یا نشریات خاص دانشگاه استفاده می‌شود – همه یادداشت‌ها را در پایان فصل یا کار جمع‌آوری می‌کند.

سطح جزئیات ارائه شده در پاورقی ممکن است به این بستگی دارد که آیا سبک ارجاع نیز از کتابشناسی استفاده می کند یا خیر. اگر از کتابشناسی استفاده شود، پاورقی ممکن است فقط حاوی جزئیات کافی برای یافتن منبع در کتابشناسی باشد – به عنوان مثال نویسنده و عنوان اثر – و یک مرجع صفحه برای استناد. بر خلاف سایر قالب‌های ارجاع، سبک‌های ارجاع پاورقی معمولاً کتاب‌شناسی را محدود نمی‌کند که فقط حاوی منابعی باشد که مستقیماً در اثر ذکر شده است. شما آزاد هستید که تمام منابعی را که در نوشتن کار خود از آنها استفاده کرده اید، صرف نظر از اینکه آنها را ذکر کرده اید یا نه، درج کنید.

برخی از سبک‌های ارجاع به پاورقی از کتاب‌شناسی جداگانه در پایان کار نوشتاری استفاده نمی‌کنند، به این معنی که کل جزئیات کتاب‌شناختی مقاله باید در پاورقی موجود باشد. با این حال، دو تا از رایج‌ترین سبک‌های ارجاع به پاورقی، آکسفورد و MHRA، عموماً نیاز دارند که جزئیات کامل کتاب‌شناختی در پاورقی و در یک کتاب‌شناسی الفبایی ارائه شود (اگرچه انتشاراتی که از MHRA استفاده می‌کنند ممکن است فهرست را حذف کنند، دانشگاه‌ها تمایل دارند آی تی). به طور کلی فرم یادداشت کوتاه شده (نویسنده، عنوان، مرجع صفحه) برای پاورقی های بعدی پس از یادداشتی که برای اولین بار منبع در آن معرفی شده است، مجاز است.

نمونه استفاده

در متن:

اسمیت استدلال می کند که “سبک های ارجاع بسیار زیادی وجود دارد که محقق جوان نمی تواند آنها را پیگیری کند”.

نمونه هایی از سبک های پاورقی

. MHRA (انجمن تحقیقات علوم انسانی مدرن)
. آکسفورد
. شیکاگو (سبک پاورقی)

نحوه ارجاع صحیح پایان نامه
نحوه ارجاع صحیح پایان نامه – تزیسمی

سبک های ارجاع شماره گذاری شده

استفاده

سبک‌های ارجاع شماره‌دار معمولاً به علوم محدود می‌شوند. آنها به زمینه هایی می پردازند که در آنها احتمالاً تعداد بسیار زیادی از منابع به طور خلاصه یا به عبارت دیگر ارجاع داده می شوند، با 5-10 منبع برای پشتیبانی از یک ادعا یا استدلال استفاده می شود، اما در جایی که نقل قول مستقیم به ندرت حتی استفاده می شود. استفاده از اعداد به‌عنوان خلاصه‌نویسی برای ارجاع به پیشینه‌های کتاب‌شناختی راه‌حلی ایده‌آل برای موقعیت‌هایی است که در آن منابع با حجم بالایی ارجاع می‌شوند که حتی کوتاه‌ترین سبک استناد پرانتزی همچنان منجر به وقفه‌های طولانی غیرقابل قبولی در جریان متن می‌شود.

فرمت و ویژگی ها

به هر منبع بسته به زمانی که برای اولین بار در متن ظاهر می شود، یک شماره منحصر به فرد اختصاص داده می شود. عدد در داخل پرانتز در متن درج می‌شود (معمولاً بر خلاف پاورقی‌ها در قالب فوق‌نویس نیست) و برای هر ارجاع بعدی به آن منبع از همان عدد استفاده می‌شود. مراجع در انتهای سند به صورت عددی (نه حروف الفبا) برای بازیابی آسان ذکر شده است. ارجاعات عددی برای نشریاتی که رسانه اصلی یا تنها آنها الکترونیکی است بسیار مناسب است، زیرا ارجاعات عددی به منابع را می توان به طور بسیار محجوب به ورودی های متناظر آنها در فهرست مرجع پیوند داد.

نمونه استفاده

در متن:

محققان اغلب از تعداد زیاد سیستم های مرجع متفاوتی که ممکن است یک دانشجو مجبور باشد در طول دوره تحصیلی خود بیاموزد شکایت دارند.

نمونه هایی از سبک های عددی

متداول ترین سبک ارجاع عددی استاندارد شده ونکوور است. با این حال، بسیاری از دانشگاه‌ها فقط در اصطلاحات عمومی به «سبک عددی» اشاره می‌کنند بدون اینکه مشخصاً آن را به عنوان سبک ونکوور معرفی کنند. همانند ارجاع دادن به هاروارد، اجرای دقیق این سبک‌ها از دانشگاهی به دانشگاه دیگر و انتشاراتی به انتشار دیگر تا حدودی متفاوت است، اما آنها معمولاً انواع نزدیک سیستم ونکوور هستند و تنظیم نرم‌افزار ارجاع شما برای خروجی یک کتاب‌شناسی به سبک ونکوور، باید شما را تا حدودی نزدیک کند. به سبکی که بخش شما به دنبال آن است.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *